Fi

Trudno uniknąć egzaltacji, gdy się pisze o swoim dziecku, które jest tutaj zaledwie parę chwil. Nie inaczej – 2 tygodnie, które upłynęły wczoraj wieczorem strzeliły szybciej, niż myśl o nich. Bo myśli egzaltowane – jeśli już znajdzie się moment na konfrontacje z nimi – przepełnione emocjami wcześniej tak bardzo niedostępnymi. Radość w czystej postaci. Pomimo tylu momentów, które gdy trwają można by swobodnie uznać za krytyczne, Fi jest bezapelacyjnie cudem.

14 dni wystarczyły, by Fi przeszedł długą drogę w ontogenezie; tak jak pierwszego dnia miałem wrażenie, że jest on warzywem (przez pierwsze 24 h prawie w ogóle nie jadł), po kilku dniach zaczął być całkiem wyraźnym zwierzakiem, którego rozrywką było obsikiwanie taty tudzież 2 pod ciśnieniem skierowane w moim kierunku, tak obecnie wszystko wskazuje, że mamy w pokoju kolejnego człowieka, którego potencjał coraz wyraźniej się zarysowuje.

Tak w 22 fotach można podejrzeć, jak zmieniał się Fi.

Podobne posty:

1. do przedszkola Poszedł. Może niespecjalnie do przedszkola i niekoniecznie poszedł, bo mama zaniosła na grzbiecie do klubu...
2. dialogi Odkąd syn zaczął z wyraźną odwagą wyrzucać z siebie słowa, jakie mu się uda wyrzucić,...
3. zabkowanie Czekając na rybkę we Fromborku doszedł mych uszu pisk rodzicielki aka babci o treści: On...
4. wiosna, wiosna.. od kilku dni mamy w krakowie wiosnę. słońce obdarza nas szczodrze, posyła promieniste uśmiechy. spacerujemy...