http://www.fi.ravs.net/2008/03/22/pamiec-22/ Sun, 15 Aug 2010 20:50:56 +0000 http://wordpress.org/?v=2.9.2 hourly 1 http://www.fi.ravs.net/2008/03/22/pamiec-22/comment-page-1/#comment-15 bogna Thu, 27 Mar 2008 10:17:30 +0000 http://www.fi.ravs.net/2008/03/22/pamiec-22/#comment-15 Przyszpiliłeś motyla :) Spisane wspomnienia, czegokolwiek by nie dotyczyły, czytane po jakimś czasie od wydarzeń, stają się przepustką do świata ukrytego po drugiej strony lustra. Odsłaniają przestrzeń, której - wydawałoby się - już nie ma: jej horyzonty dawno się zatarły, ziemia mchem porosła, a drzewa zamieniły w węgiel. Zapomniany sen, zapomniana rozmowa, obraz, dźwięk... Gdy do nich wracam (gdy czytam to, co kiedyś napisałam), poznaję się na nowo - czasem ze zdziwieniem odkrywam, że to też kawałek mnie, który gdzieś się zapodział, urwał, wyblaknął. Upływ czasu to ciągłe polerowanie pamięci, w efekcie którego otrzymujemy powierzchnię lustra, bez żadnej "niepotrzebnej" rysy. Proust wyruszył w poszukiwaniu straconego czasu i doszedł do wniosku, że wszelka rzecz, na którą niegdyś popatrzyliśmy, jeżeli ją ponownie oglądamy, przynosi razem ze spojrzeniem, które ją widziało, wszystkie zawarte w nim obrazy z owej chwili. No i podobno jeszcze, (a niechże wybrzmi ta górnolotna, złota myśl!), "prawdziwa podróż odkrywcza nie polega na szukaniu nowych lądów, lecz na nowym spojrzeniu". No więc chciałam tylko tyle dodać, że ładnie tę swoją podróż opisałeś. Filip będzie miał od czego zacząć, nie będzie musiał psuć sobie zębów na magdalenkach, żeby wrócić do początku swego czasu. Przyszpiliłeś motyla :)
Spisane wspomnienia, czegokolwiek by nie dotyczyły, czytane po jakimś czasie od wydarzeń, stają się przepustką do świata ukrytego po drugiej strony lustra. Odsłaniają przestrzeń, której – wydawałoby się – już nie ma: jej horyzonty dawno się zatarły, ziemia mchem porosła, a drzewa zamieniły w węgiel.
Zapomniany sen, zapomniana rozmowa, obraz, dźwięk… Gdy do nich wracam (gdy czytam to, co kiedyś napisałam), poznaję się na nowo – czasem ze zdziwieniem odkrywam, że to też kawałek mnie, który gdzieś się zapodział, urwał, wyblaknął. Upływ czasu to ciągłe polerowanie pamięci, w efekcie którego otrzymujemy powierzchnię lustra, bez żadnej “niepotrzebnej” rysy. Proust wyruszył w poszukiwaniu straconego czasu i doszedł do wniosku, że wszelka rzecz, na którą niegdyś popatrzyliśmy, jeżeli ją ponownie oglądamy, przynosi razem ze spojrzeniem, które ją widziało, wszystkie zawarte w nim obrazy z owej chwili. No i podobno jeszcze, (a niechże wybrzmi ta górnolotna, złota myśl!), “prawdziwa podróż odkrywcza nie polega na szukaniu nowych lądów, lecz na nowym spojrzeniu”. No więc chciałam tylko tyle dodać, że ładnie tę swoją podróż opisałeś. Filip będzie miał od czego zacząć, nie będzie musiał psuć sobie zębów na magdalenkach, żeby wrócić do początku swego czasu.

]]>