Fi

Po raz pierwszy mieliśmy nieprzyjemność wizyty u lekarza, której nie było w kalendarzu, a która wynikła z potrzeby chwili. Podczas świąt odkryliśmy na podbrzuszu Fi gulkę, która raz pojawiała się, raz znikała. Po małych spekulacjach, których szczytem była dość mrocznie brzmiąca paradiagnoza – przepuklina pachwinowa, wybraliśmy się do lekarza, który jednoznacznie potwierdził nasze obawy. Szybki kurs do szpitala na Prokocimiu, szerokie jasne korytarze, miła, acz psychopatyczna twarz chirurga, zielone prześcieradła, no i termin 8 maja, który z miejsca został wyznaczony, kiedy to Fi pójść ma pod nóż.

Wcześniej pod narkozę, a po operacji dzień w szpitalu i do domu. Cięcie w pachwinie, co kosmetycznie ładnie da się zrobić – zaszkliło się oko chirurgowi. A Fi? Chyba nie był zachwycony całą sytuacją. Podobnie jak u poprzedniego lekarza dał popis jedyneczki, osikując mamę i biurko, tak u zielonego włączył jedynkę z większą siłą, by znów dosięgnąć mamy stojącej ponad metr od synka, po czym uderzył w drugi ton, niczym kropkę stawiając nad i. Zastanawia mnie jego poczucie humoru. Jest to zabawne – owszem – ale w prywatnej sferze domowej, gdzie Fi uprawia tego typu rozrywki na tyle często, by można było mówić o pewnym rytuale, czy nawet regule. Wyprowadzone w sferę publiczną jest trochę dla rodziców żenujące, chyba głównie z powodu zamieszania i zniszczeń :)

Zatem 8 maja. Niby operacja nie wiąże się z zagrożeniem, jednak spore napięcie wystąpiło, na tyle niemałe, że jeszcze 2 dni po diagnozie daje się wyczuć jego echa. Nie wiem, czy Fi wyczuwa, że coś mu się będzie dziać, czy też działa zwrotnie reagując na mój stres, tak że od czasu wizyty zrobił się marudny, żeby nie powiedzieć płaczliwy. Dla niego niemało łez, dla nas kolejna lekcja cierpliwości.

Brak podobnych postów.