Fi

Już ładnych parę dni minęło, od kiedy rozpoczęliśmy z Fi wspólne podróżowanie na dużym rowerze. Nawet Justyna przełamała wstępną nieufność co do bezpieczeństwa takich przejażdżek i zaczęła śmigać z malcem za plecami.

Choć Filip początkowo był panikarką i podczas pierwszej podróży z mamą trochę skomlał, to za jej przyczyną, lecz taty, który w złym momencie powiedział do Filipa ‘nie ruszaj się’. Moment ten miał miejsce, gdy pasażer usadzony w foteliku podrygiwał i podskakiwał w ekscytacji, podczas gdy rower stał oddalony od taty o pół metra. Rower stracił balans i niemalże by się zupełnie przewrócił, gdyby nie refleks ojca. Mimo iż powrót do domu był bez narzekań ze strony tylniego siedzenia, to z kolejnej wycieczki – już z mamą – Filip wrócił i oznajmił mi, że jest panikarką. Nawet naśladował dźwięki niepokoju, którymi raczył małżonkę.

Niemniej to już historia, śmigamy bezproblemowo i z radością. Syn umila czas śpiewami i tysiącem pytań różnorakich, a ja staram się omijać dziury i krawężniki, bo cienkie koło powoduje wstrząsy. Choć i do tych przywykł i już nie muszę ostrzegać, że oto zbliżamy się do krawężnika.

Dzisiaj – w największym upale – wracaliśmy z Parku Jordana i było parę minut zaledwie po południu, gdy podejrzana cisza zaległa za mymi plecami. Na pytania Fi przestał odpowiadać, więc zatrzymałem się by skontrolować stan dziecka. No i okazało się,  że myliliśmy się w swoich prognozach co do możliwości młodego, sądząć iż nie ma szans, by ten usnął na fotelu. Stało się. Głowa mu zwisła, ciało zwiotczało i nie było szans go dobudzić.

Na pierwszym zdjęciu momenty testowania fotelika, gdy tylko ten został zainstalowany, na drugim rzeczona chwila relaksu.

Podobne posty:

1. z rowerem w parku czyli love’n'hate prosta historia. w sumie nie ma o czym mówić, a tym bardziej pisać. z rowerem...
2. przeddzień półtoraczku Fakt, że cisza w tym zakątku zapanowała na ponad miesiąc ma się nijak do przebiegu...