Fi – Ha

Stały punkt programu podróży po Polsce. Punkt odniesienia i centrum zarazem. Nad rzeczką, niedaleko szosy. Dom, do którego – z żalem myślałem – zajeżdzamy po raz ostatni. Okazuje się jednak, że zapewne jednak nie (choć oby, trzymając kciuki za fortunę gospodarzy :)

Tam Filip postawiłby pierwsze kroki, gdyby nie bestia Prot, który szalał wokoło. Tam Filip zakochiwał się po raz pierwszy w kotach, a myśmy dowiadywali się, że jako niespełna roczniak lubi oliwki. Tym razem natomiast dowiedziałem się – już od Zuzy – że mój syn to Cipek, a żona moja to Mama Cipka. Choć Monika obstaje, że Zuza tak nie mówi, to wg mnie brzmi to nadzwyczaj słodko. Tak jak zwyczaj zwracania się do mnie lub Justyny jako tato albo mamo (Cipka). No dobra, może być Sipka.

Filip ma niezmierzony zasób sympatii względem mężczyzn, którzy zdają się mieć spory dystans do świata tudzież przybierać postawę życzliwych milczków. Do takiego grona zaliczają się jego dziadkowie, ale i Efrem, za którym młody przepada (dziwne, ale mam wrażenie, że jeszcze bardziej po tym, jak go zobaczył w tusk vision network).

Efrem przybył na wieczór i na noc, więc zbyt wiele okazji by się pobawić to nie było. Rano Fi do przedszkola, więc młody znów musiał obejść się smakiem. Wieczorem już, gdy Justyna wróciła do domu, młody brał mamuśkę za rękę i pokazywał palcem na pokój przy kuchni mówiąc:

- tam spał Efrem, no to tam jest efremownia!

Jednak to nic. Poprzedniego wieczora, gdy z Efremem zeszliśmy odwiedzić sąsiada, a było późno, Filip się zbuntował i powiedział, że nie pójdzie spać dopóki Efrem i ten drugi koleś nie wrócą do domu. Dość powiedzieć, że ten drugi koleś to jego tata.

Wspaniały, choć totalnie młodzieńca drenujący, dzień u Gosi i Michała w Udorzu. Dnia poprzedniego nie pozwolił sobie kupić butów, więc na wycieczkę w góry wybrał się w skarpetach.