Fi – Ha

Poranek. Głęboki poranek rzekłbym, bo słowa dziecka ledwo docierają moich uszu, dla których niecałe godziny snu to czas zdecydowanie krótki, by się zregenerować. Wpadają półsłówka młodego, który konwersuje z Justyną przepychając się w naszym łóżku. Nagle słyszę coś do mnie. Z pierwszego tonu można wyczuć, że będzie grubo. Cytuję dosłownie:

- Rafaaał. A czy ja – w skrócie – mógłbym do Ciebie mówić stary? Nie Rafał, nie tatuś, tylko stary?

Pobudka była natychmiastowa.

- Tylko gdy ja do Ciebie będę mówił stary. Ok?

- Ok.

Zdjęcie pokazuje Filipa spożywającego nasze codzienne śniadanie (kasza jaglana z jabłkiem, cynamonem i miodem) w nietypowej konfiguracji, czyli w namiocie.

Przychodzę – jak co dzień – po Filipa do przedszkola, otwieram drzwi do sali, widzę uśmiech dziecka zbliżający się do mnie i nagłe zatrzymanie się przede mną, i w tyyył zwrot. Filip roztargniony jak zwykle, czegoś zapomniał. Zaczyna krążyć po sali jak mucha pod sufitem bełkocząc:

- Miałem rakietę! miałem rakietę! miałem rakietę!

Pani Marysia rozgląda się, znajduje kartkę złożoną w samolot, na którego boku narysowana jest rakieta. Pyta Filipa, czy to ta.

- Nieee, to jest Wiktora. Ja miałem rakietę.

- Może jest w Twojej teczce?

- Nieee. Miałem rakietę. Na samochodzie miałem rakietę - mówi siadając przy stoliku i ręką podpierając brodę.

- Na samochodzie miałeś rakietę?

- Tak. Miałem narysować rakietę na samochodzie – odparowuje dziarsko wsadzając rękę w kubek z kredkami.

 

Dzieciom łatwo przychodzi zadawanie trudnych pytań. Dzisiaj w przerwie między odkurzaniem przedpokoju a sypialni Filip woła do mnie:

- Rafał, a kim Ty chciałbyś zostać?

Jako że nie lubię tego pytania w szczególności (to chyba był piąty raz, jak Fi o to pytał), daję sobie chwilę do namysłu i odpowiadam:

- Dobrym człowiekiem.

Młody natomiast zakłada ręce, opiera się o ścianę, szelmowsko przymyka jedno oko i pyta dalej:

- A nie przypadkiem Bogiem?

Podjeżdzamy pod blok z zakupami. Mamy wysiadać, gdy Filip robi zdecydowany ruch ręką i mówi:

- Dwa wnioski – wyciąga palec w kierunku ojca i kontynuuje.

- Pierwszy, do Ciebie Rafał. Zapomniałeś kupić sprężyny. (Rafał faktycznie obiecał, że w sklepie rozejrzy się za cięciwą do łuku samoróbki z leszczyny)

- A do Ciebie, Mamo, że nie kupiłaś kleju do miecza. (drewniany miecz został uszczerbiony, mama obiecała, że kupi klej)

Trochę nas zatkało, że dziecko rozliczyło nas w trybie niemalże natychmiastowym z poczynionych obietnic. Na obronę mogę jednak wspomnieć, iż za sznurkiem w kaufie się rozglądałem, bez rezultatu, a o kleju Filip miał mamie przypomnieć gdy wejdą do sklepu. Zapomniał :)

Bezsprzecznie. Upgrade ja do jeszcze nowszego, bardziej rozumnego i elokwentnego zarazem, które jednak musi się manifestować w opozycji. Szczególnie opozycji do mamy. Choć i na tatusia zdarza mu się podnieść łapkę, za co jest momentalnie karany.

Bunt manifestuje się nawet w sferze werbalnej. Jeszcze nie dawno dawał wyraz swojej dezaprobaty mówiąc:

- Nie lubię cię prawie.

Zmieniło się i mówi:

- Nie lubię Cię.

albo gorzej:

- Nie zaproszę Cię na swoje urodziny!

a najgorzej:

- Zabiję Cię.

Za co oczywiście jest karany by chwilę później zejść na pierwszy poziom hardkorowości.

Rozmowa o poranku przy wychodzeniu do przedszkola. Tata mówi:

- Zobacz Filip, jesteśmy podobnie ubrani. Ty masz wszystkie granatowe ciuszki i czerwoną apaszkę a ja mam wszystko szare i tylko żółte sznurowadła.

-Tak. Ja sobie tak myślę, że Pan Bóg nas zrobił z plasteliny.