No i testuje, testuje, testuje jak daleko się można posunąć. I patrzy, patrzy, patrzy jakie reakcje są na jego wybryki. I naśladuje te reakcje podsuwając takie lustro, jakiego jeszcze nie widziałem.

Więc spokój jest niemały, gdy już zaśnie, burza ustaje, choć fakt faktem nie jest tak, że cały czas wicher dmie. Po prostu wulkanu się ujarzmić  nie da, a tatuś by chciał.

Podobne posty:

1. z rowerem w parku czyli love’n'hate

Podobne posty:

1. wyspiański

- Rafaaał. A czy ja – w skrócie – mógłbym do Ciebie mówić stary? Nie Rafał, nie tatuś, tylko stary?

Pobudka była natychmiastowa.

- Tylko gdy ja do Ciebie będę mówił stary. Ok?

- Ok.

Zdjęcie pokazuje Filipa spożywającego nasze codzienne śniadanie (kasza jaglana z jabłkiem, cynamonem i miodem) w nietypowej konfiguracji, czyli w namiocie.

Podobne posty:

1. pozakupowe wnioski
2. kaczmorowski brat
3. Mówiłem a mówiłem

Bezsprzecznie. Upgrade ja do jeszcze nowszego, bardziej rozumnego i elokwentnego zarazem, które jednak musi się manifestować w opozycji. Szczególnie opozycji do mamy. Choć i na tatusia zdarza mu się podnieść łapkę, za co jest momentalnie karany.

Bunt manifestuje się nawet w sferze werbalnej. Jeszcze nie dawno dawał wyraz swojej dezaprobaty mówiąc:

- Nie lubię cię prawie.

Zmieniło się i mówi:

- Nie lubię Cię.

albo gorzej:

- Nie zaproszę Cię na swoje urodziny!

a najgorzej:

- Zabiję Cię.

Za co oczywiście jest karany by chwilę później zejść na pierwszy poziom hardkorowości.

Podobne posty:

1. dozwolone niedozwolone
2. sen – nowa jakość

Podobne posty:

1. inauguracja balkonowo-hamakowa
2. chcę być pijakiem, chcę żebrać na ulicy
3. michał zatytułował to zdjęcie ‘patriotyczna rodzina’

Szczęśliwie nie zmniejszyło to chęci syna na dalsze rozrywki, zwłaszcza że kilkanaście minut później zaliczył karuzelę, na którą mama zupełnie nie chciała dać zgody, a która parę godzin wcześniej wywołała emocje typu strach u dziadka, który już nie chciał powtarzać przejażdzki na niej.

Podobne posty:

1. Północnomorsko
2. rowerowe sny
3. Bielicka skate fashion fusion

Podobne posty:

1. Czy będą nowe krawężniki?
2. idzie wiosna. idzie nowe.
3. trochę historii *

Podobne posty:

1. wypadkowe miasteczko
2. u Zuzy
3. Filip na wakacjach

Brak podobnych postów.

Podobne posty:

1. drzemki

Brak podobnych postów.

Bezsprzecznie rozpoczęty sezon. Ten balkonowy. I ten ospowy.

Ostatnio Filip zabiera mi telefon i używa ile wlezie. Faza dzwonienia do wszystkich wybranych poprzednio się skończyła, w ruch poszedł aparat. Oto i rezultaty.

Podobne posty:

1. ja chcę robić zdjęcia!
2. przeddzień półtoraczku
3. niedzielna inauguracja

Filip niedawno uznał, że chce być strażakiem. Na tyle poważnie, że celem zmotywowania go do jakiejkolwiek samodzielnej aktywności, wystarczyło przywołać przykład strażaka, który robi wszystko sam, zwłaszcza nakładanie butów, zdejmowanie ich, etc…

Jednak ciekawość juniora ostatnio skoncentrowała się głównie na strzelaniu. Zaczęło się od Pocahontas, Czerwonym Kapturku a na weekendzie, podczas którego eksterminowano ibn Ladena, który akurat młodzież spędzała u dziadków (czytaj: w obecności telewizora:). Wtedy też zaczął mówić, że jego pracą jest strzelanie do binladena, co nieustannie powtarza łażąc z tą czy inną strzelbą po domu. Na szczęście w swoich strzelniczych fantazjach koncentruje się raczej na strzelaniu do wilków i stworów, czasami czarując tatę czary-mary w jedno lub drugie.

Dzisiaj doszło do tego, że Filip podchodzi do mnie i mówi:

Już nie chcę być strażakiem, wiesz? Chcę być Tatarem i strzelać do hejnalisty.

Jak widać zbyt wcześnie nabyta wiedza historyczna potrafi prowadzić na manowce.

PS. Dzięki tatarskiej wkrętce dziecko zwykle niechętnie oddawaniu kataru w chusteczkę, z animuszem oddaje strzały z nosa no i – wedle zasady kto mieczem wojuje ten od miecza ginie – bez zrzędzenia przyjmuje strzały z aerozolu. Dobry timing.

Podobne posty:

1. niecodzienne przyspieszenia

fot. Tomek Gola / ideapix.pl

Podobne posty:

1. listopadowe maćki
2. Nowe rysy
3. niecodzienne przyspieszenia

Wiosna weszła z impetem, zatem place zabaw przeżywają swój renesans.

Podobne posty:

1. język śląski

i to nie ma nic wspólnego z niebem

Podobne posty:

1. ja chcę robić zdjęcia!
2. dzień urodzin z nietatusiowej perspektywy

Brak podobnych postów.

Tam Filip postawiłby pierwsze kroki, gdyby nie bestia Prot, który szalał wokoło. Tam Filip zakochiwał się po raz pierwszy w kotach, a myśmy dowiadywali się, że jako niespełna roczniak lubi oliwki. Tym razem natomiast dowiedziałem się – już od Zuzy – że mój syn to Cipek, a żona moja to Mama Cipka. Choć Monika obstaje, że Zuza tak nie mówi, to wg mnie brzmi to nadzwyczaj słodko. Tak jak zwyczaj zwracania się do mnie lub Justyny jako tato albo mamo (Cipka). No dobra, może być Sipka.

Podobne posty:

1. listopadowe maćki
2. Nocne smarki
3. u Zuzy

© Michał Lichtański

Podobne posty:

1. trochę już jakby starszy
2. tato zrób mi zdjęcie, zrób mi zdjęcie
3. pierwsze silniejsze uv

Efrem przybył na wieczór i na noc, więc zbyt wiele okazji by się pobawić to nie było. Rano Fi do przedszkola, więc młody znów musiał obejść się smakiem. Wieczorem już, gdy Justyna wróciła do domu, młody brał mamuśkę za rękę i pokazywał palcem na pokój przy kuchni mówiąc:

- tam spał Efrem, no to tam jest efremownia!

Jednak to nic. Poprzedniego wieczora, gdy z Efremem zeszliśmy odwiedzić sąsiada, a było późno, Filip się zbuntował i powiedział, że nie pójdzie spać dopóki Efrem i ten drugi koleś nie wrócą do domu. Dość powiedzieć, że ten drugi koleś to jego tata.

Podobne posty:

1. straż nocna
2. przękuję
3. maszyna na dzień dobry

Podobne posty:

1. michał zatytułował to zdjęcie ‘patriotyczna rodzina’
2. Pan Filary

Brak podobnych postów.

Młody usłyszał półtoraroczną Paulinkę (sąsiadkę z piętra) głośno wołającą coś po drodze z windy do domu. Nie byłby sobą, gdyby to zignorował. Zaczął nasłuchiwać, rzucać grepsy przez  zamknięte drzwi (uff, okazało się, że nauczył się w końcu nie wychodzić samodzielnie bez pytania), głównie pełne oburzenia CICHO TAM! Gdy już wystrzelił na zewnątrz, małej nie było, jednak Fi musiał sprawdzić to przemierzając połowę długości korytarza.

Gdy już zupełnie żółtko weszło na miejsce, wygrzebał element domina, którego wcześniej szukał, gdyż skojarzył rysunek na nim z nadrukiem na koszulce, którą dostałem (dzięki Piotr). Zaczął dopytywać i pół godzinki strzeliło.

Czwarty dzień w domu – siódmy dzień kataru. Nic więcej się – tfutfu na szczęście – nie rozwinęło, choć przez te parę dni miałem szanse się poczuć prawie jak pełnowartościowa kura domowa. Gdyby nie możliwość spacerów, oszalelibyśmy wspólnie (nie wiem jak daliśmy radę  w lutym bite 3 tygodnie przekisić w domu, bez spacerów).

Podobne posty:

1. nebulizacje
2. Nocne smarki
3. cisza na morzu wicher dmie

W końcu nastał słoneczny dzień, choć zimowy. Bezchorobowy (luty zakończył się bilansem 5 dni obecności w przeczkolku). Nie trzeba było zbyt wielu instrukcji, chłopak miał zapał. Podstawowy zarzut warsztatowy, który ode mnie usłyszał był taki, że patrzy w plastik zamiast w wizjer. No i faktycznie, niuanse kompozycyjne są melodią przyszłości (przeszłości? jak to było? w kontekście czasu nieliniowego zwłaszcza), ważne, że przytyka się do czoła, aparat wtedy z automatu staje się przedłużeniem oka (zamkniętego plastikiem, może w tym jakaś magia, trzeba spróbować) i … Dobra, spust gdzieś się gubił lub umykał, a może zimno było w paluchy lub po prostu był nie tam, gdzie być powinien, zatem kilka strzałów uciekło. A raczej obiektów ludzkich, w liczbie 2, jeden płci przeciwnej przyatakowany frontalnie, drugi ze wszechmiar odwrotny/ie.

Legenda do zdjęć:
1. entuzjazm czyli strzał na wyjściu
2. werbalny instruktaż dot. istnienia wizjera
3. Filip, zejdź na chodnik proszę
4. pierwsza inspiracja – samochody
5. dobrze razem iść z tatą
6. samochody ciąg dalszy
7. nauka kompozycji i korzystania z refleksów brudnomiejskich (samochody cd.)
8. oooo! ulubione kawałki szkła na codziennym szlaku
9. spotkanie z Magdą, Amelia w przedszkolu
10. autobus, autobus!
11. po drodze na skróty (czym natchnione – nie wiem)
12. po drodze na skróty cd. (jw.)
13. atak nr 2 pt. dlaczego pan poszedł? (frontalny skończył się na zderzeniu z panią)
14. na schodach w przedszkolu
15. to jest nasz nowy warzywniak po drodze do domu, serio
16. wchodzenie do tego garażu w drodze powrotnej do domu to rytuał, tym razem zastąpiony zdjęciem (tata poddał temat cieni / rytuały giną w ponowoczesności)

cdn.

Podobne posty:

1. ja chcę robić zdjęcia!

Wiosnę czuć już fest, chociaż dzisiaj trudno się szczególnie na jej zapachach skupić, gdy słońce z taką intensywnością zalewało. Niemniej parę dni temu Filipa powonienie kazało mu podzielić się ze mną, że pachnie konikiem. Byliśmy akurat na sporym trawniku, który w końcu porządnie rozmrożony zaczął oddawać to, co psy mu przez całą zimę podarowały.

Podobne posty:

1. wyspiański
2. skakanek

Dawno nie widziany, zawsze oczekiwany gość powpychał się z obiektywem tu i tam, akurat w dzień trzecich urodzin Filipka, skutkiem czego mamy materiał, jak tata odbiera jubilata z przedszkola oraz ze wspólnego wieczoru.

Dzięki Tomciu.

Podobne posty:

1. Pan Filary
2. maszyna na dzień dobry
3. toga toga

Brak podobnych postów.

Zatem wygląda na to, że większym wydarzeniem to było dla rodziców, niż dla naszego porosta, chociaż ewidentnie nie było to regułą.

Podobne posty:

1. wiośnienie
2. nebulizacje
3. reminiscencje upalnobalkonowe

Brak podobnych postów.

Podobne posty:

1. burze i represje
2. Sam na wakacje pociągiem
3. usg #1

Zdjęcia zostały zrobione po wizycie u Maćka. Młody zdecydowanie nie lubi się oszczędzać.

Podobne posty:

1. szewc
2. Pan Filary
3. do przedszkola

Najgorzej, że pobudki o 730 tata nie wytrzymał i poddał się, broniąc swego honoru aktywną pomocą w ułożeniu torowiska.

Podobne posty:

1. efremownia
2. u Zuzy

Parę tygodni temu, podczas wspólnego posiłku wymyślił sobie, że tata jest Filipem, mama Amelią a on sam Maćkiem. Zatem brygada dzieciaków z Kluczborskiej 25, wiek zbliżony, przy stole. Okazało się, że ta fantazja to nie był jednorazowy strzał – minęło już sporo czasu, a Filip momentami nadal woła do mnie IPIĆ! (czyli Filip w maćkowym języku). Kilka dni temu oszalał, gdy puściłem mu Maciek ja tylko żartowałem. Zupełnie komfortowo czuje się, gdy mówię do niego Maciek, wołam go w ten sposób, akceptuje to, co więcej od razu łapie temat bo odpowiada mi wołając IPIĆ. To akurat w miarę nowość, bowiem jeszcze niedawno Fi nie mógł złapać odpowiedniego dystansu, gdy był nazywany inaczej niż Filip. Na buntownika się buntował, tak jak na małego bąka, bąbla, itd. Wtedy ze złością krzyczał, że jest Filipem, Fi-li-pem. Ile razy to ja mu tłumaczyłem przezwiska i role, pytając czy jest synem, przedszkolakiem, chłopcem. Fakt, że czasem nadużywałem, drocząc się z nim i upierając się, że jest babuchą czy jakimś zwierzęciem. Trochę bezlitośnie, bo aż się rozpłakiwał w obronie swej tożsamości – wtedy miękłem i ponownie tłumaczyłem, że żartowałem, że to tylko żart był, wiem, że jest Filipem i nie jest nikim innym.

W decydującej fazie łapania dystansu na każdą moją zaczepkę, która brzmiała mu dość niezwykle, albo po prostu mało prawdopodobnie Filip odpowiadał krótkim, acz zdecydowanym i na pewno przezabawnie brzmiącym:

Żart!

Więc gdy tylko powiedziałem, że jest kaczuchą, to on kwitował to krótkim żart! i jasne było o co idzie. Co więcej, gdy zlepiałem jakieś językowe bzdury, czasem przypadkowe i nawet niemalże mimowolne, jak np. Brodka smrodka, Mr. Gumowe Ucho wyłapywał w mig by skonstatować choćby pod nosem żart!.

Wracając jednak do kwestii tożsamości, która wydaje się być dla niego na tyle istotna, żeby zaprzątać sobie ją często głowę, to Filip wszedł dość gładko również w świat nie swoich ról. Do zasypiania puszczam mu bajki rozmaite, choć ma swoje ulubione typy, jak we wszystkim zresztą. Ewidentnie spodobał mu się sposób czytania Żebrowskiego, zwłaszcza o niedźwiedziu, który nie mógł spać. Wyraźnie nie dawało mu spokoju, że ten sam głos jest równocześnie niedźwiedziem i doktorem, więc zaczął dociekać. Zrozumiał, że przyjmowanie tej czy innej roli może zależeć od woli, choć absolutnie nie daje sobie narzucać ról. Tym samym większość zabaw odbywa się w świecie zwierząt; tata ostatnio jest głównie krową, pieskiem albo małpą (czasem również wredną).

Czym jednak mnie najbardziej do tej pory powalił i to dwukrotnie, raz gorzko, raz słodko, niech stanowi puentę tego filipożartowego patchworku. Pewnego razu wracając z placu zabaw szły w naszym kierunku dwie starsze osoby, podpierając się nawzajem. Moment przed wymijaniem, Filip podniósł palec i – ku memu największemu zgorszeniu – pełnym głosem wygłosił:

- Patrz tato, stare baby idą!

O zgrozo! Skąd on czelność wziął, żeby tak niemalże w twarz komuś obcemu treści wygłosić, to wiem, ale skąd te stare baby zaczerpnął?! Dlaczego fakt, że czasem abstrakcyjnie mówiłem na Filipa stara babucha miałby się przełożyć na nazywanie kogokolwiek innego w ten sposób? Rozterki szybko na bok, skarciłem cicho syna tłumacząc mu upierdliwie, że w ten sposób może komuś krzywdę zrobić, obrazić go, że przykro mu się zrobi, tak, bo przecież słowa też ranią, a stara baba nie jest bynajmniej określeniem obojętnym emocjonalnie. Wyglądało na to, że pojął.

Teraz sequel, czyli puenta sensu stricte. Niedługi czas później jesteśmy na Żabińcu, obserwować pociągi. Wieje ciepły wiatr, słoneczko przyświeca resztki liści na drzewach, Intercity do Warszawy zatrzymał się na światłach by jego maszynista mógł zjeść bułkę w otwartych drzwiach i zaprosić Filipa na peron, by ten następnym razem mógł sobie wsiąść do lokomotywy, bo on sam ma małego syna, więc wie jaka to frajda. Ludzie przechodzą przez tory, jak zwykle, wśród nich dwie starsze panie. Nadchodzą. Czuję niepokój wewnątrz, bo mimo iż mam syna za pojętnego, wiem iż dla ciekawości mojej zmieszanej reakcji może dalej brnąć w eksperymenty społeczne. Kobiety dochodzą do nas, w zwolnionym tempie widzę podnoszącą się rękę Filipa, otwierające się usta, które wypowiadają:

- Patrz tato, starsze panie idą!

Ufff… mijają nas, a Filip z szelmowską miną, sciszonym głosem w moją stronę wygłasza z triumfem:

- A wtedy przy placu zabaw to stare baby były!

I wilk syty, i owca cała. Zabawa konwencją w wykonaniu 2.5 latka przebiła jego wszystkie dotychczasowe wyskoki. Respekt. Nie przypuszczałem, że Filip jest w stanie zdobyć się na taką konspirę.

Filip-Konwenanse – 1:0

Podobne posty:

1. tożsamościowe kuku
2. różnomiejscowice
3. u Jula dobrze się hula

Justyna jednak ostatnio postanowiła ograniczyć moje ograniczanie spontaniczności dziecka, które to postanowienie skatalizowały jakieś podręczniki Montessori. Czyli jeśli chłopak znajdzie zabawę bezpieczną, lecz nawet trochę bezpardonową dla panującego ładu, to miast ucieśniać go i blokować oraz represjonować, trzeba pójść za nim, dopuścić jego nieskończoną spontaniczność, kreatorkę cudów wszelakich. Co więcej, pójść za nim w tej zabawie, zgubić się w niej, jak w … dobra, tyle. Po prostu pozwolić mu na więcej, a w zamian dostać dziecko podłączone do cna do swojego świata.

Życie szybko generuje sytuacje pomagające weryfikować rozmaite założenia. Pod naszą nieobecność w pokoju, Filip dostał w łapy puder. Rzecz jasna wysypał trochę na podłogę. Posolił. Jako w miarę zdyscyplinowane dziecko przybiegł szybko zdradzić, co się wydarzyło. Ku jego zdziwieniu nie został skarcony, tylko zachęcony do dalszej zabawy. Więcej pudru na podłogę! Yeah. I dawaj pływać w nim, czołgać się, tarzać i szorować ciałem. A ręce o twarz raz raz wycierać. To dopiero zabawa. Radość wezbrała co niemiara. Piękny widok. Bo i radość, i jakby rytuał przejścia jakiś, patrząc na twarz jak wysmarowaną popiołem. Jednak dziecka świat nie zawsze musi trybić ze światem opiekunów, zatem Justyny nadzieja, że w ferworze walki wystarczy Filipowi dać do ręki szmatkę, a podłoga w cudowny sposób wyczyści się tak, jak się zabrudziła, musiała pozostać płonna. Dobrze, że chociaż chciał się umyć . I tu miejsce na poluzowanie – bo czemu tylko umyć, skoro można chlapać i dawać czadu jak w lecie. Z łazienki wyszedł czysty i tylko trochę mokry. Eksperyment się udał, choć w teorii brzmiało troszkę piękniej. Straty prawie żadne. Ekspresja bezcenna.

Niemniej pozostaje pytanie, jak wyznaczyć granicę kiedy wolno puszczać fantazję, a kiedy trzymać rygor. Jak Filip ma to zrozumieć. Czy wystarczy wprowadzić czas zabawy, pewną konwencję, w której spontaniczność bez granic będzie pożądana, oraz czas … no właśnie, czego, sprężenia, zdyscyplinowania, kiedy zadanie do wykonania i rezultaty w czasie określone najważniejsze? Bo np. do przedszkola wychodzimy? Toć dla takiego malca zabawa toczy się cały czas, nie ma jeszcze podziału na Zegarowo Dolne i Górne.

Zastanawia mnie, jak w schemat powyższy wpisuje się moja interakcja z synem, gdy jesteśmy we dwoje i mamy wysoko usytuowaną powierzchnię poziomą. Gdy daję zielone światło, Filip ma ogromną ochotę wejść na murek i wie, że można nań wejść, skoczyć z niego (choćby miał i 2 metry jak ostatnio), bo tatuś stoi na dole, daje sygnały że można i że złapie. Bez sygnałów zachęcających strach jest paraliżujący, dodatkowo Rafał wyraźnie mówi, że gdy jego ręce nie czekają, to strach dobrze podpowiada, bo upadek byłby bardzo bolesny i nieprzyjemny w skutkach. Wtedy też nie ma chęci zbliżania się nawet i sprawdzania, czy faktycznie jest wysoko i czy by bolało. Głos taty jest bardzo kategoryczny, choć nie musi taki być, bo przecież jest wysoko, a głos zaprogramowany od pokoleń lęk przed upadkiem przeważa nad wszystkim…

Podobne posty:

1. Lokomotywa
2. niecodzienne przyspieszenia
3. dozwolone niedozwolone

Brak podobnych postów.

Z tydzieńtemu dotarło do mnie, jak w przedszkolu próbował pocieszać jakiegoś płaczka, niemniej nie zrobiło to takiego wrażenia, jak jego:

- Właź pod paszkę duża wiewiórko. I nie smuć się nigdy. Nigdy przenigdy.

wypowiedziane do mamy, która faktycznie wgramoliła głowę pod pachę syna. Ten natomiast z precyzją szlifiera diamentów znalazł odpowiednie miejsce na jej głowie i wlepił jej pedantycznego, soczystego buziaka. Co więcej – nie jest to incydentalne, bowiem Filip zaczął paszkę odstawiać prawie codziennie.

Podobne posty:

1. do przedszkola

Wczoraj już po 21, męczony kaszlem i katarem, przegapił porę kryzysu i postanowił nie spać. Nawet gdy mama poległa, a ja zanosiłem go do jej łóżka, by się do niej przytulił i zasnął, ten tylko włączał ‘papa mamusiu’, złaził z łóżka i gnał do mnie, bym mu pokazywał jak pracuję. Przy okazji dowiedział się, jak wygląda kula ziemska, gdzie mieszka Piotrek S., gdzie są babcia i dziadek, obejrzał parę lokomotyw, odświeżył sobie obrazy Jezusa, Shivy, Krishny i Buddy by zacząć zasypiać na mnie. Absolutnie nie chciał iść na żadne łóżko, choć nie robił afery. Chciał siedzieć na mnie i zasypiać. Trudno się było ułożyć, lecz w końcu z poduszką, po pół godziny usnął jak półroczniak. I jak półroczniak zaczął się kręcić podczas zasypiania, co przy jego 99cm długości było dość karkołomne. 3 minuty przed północą młody został odniesiony do łóżka, by wstać o 730 rano. W pełni wypoczętym.

Podobne posty:

1. a tata był na urlopie!

Poza tym na dobre rozkręcił się ze śpiewem i tańcem. Co prawda zawsze podkręca na maksa rokendrolowe kawałki, skacząc i trzęsąc się z zachwytu, to nutki i słowa podchwytuje trochę bardziej ludyczne. Niemniej zaczyna modyfikować, sklejać i wymyślać. Pewien czas temu zauroczył się breakdancem i gdy muzyka jest odpowiednia (brawo dla niego za wyczucie, do czego można), młody wskakuje na parkiet i zaczyna coś wyprawiać. Jak widać, ciężko się stara.

No i klocki. Tyle się naczekały, aż w końcu zaczęły się z pomocą juniora składać w rozmaite przedmioty i kształty. Dzisiaj na topie był pociąg (w końcu od ponad pół roku Fi twierdzi, że pociągi to jego pasja) i rakieta. Ciekawe, że gdy rakieta się przewróciła i rozpadła, a Justyna złożyła ją do kupy, to młody zrugał ją trochę, bo ta uskuteczniła samowolkę budowlaną doczepiając dwa klocki, których nie było w jego zamyśle.

Podobne posty:

1. niecodzienne przyspieszenia
2. Maszynista na Żabińcu
3. dozwolone niedozwolone

Gorzej, że tych parę dni w domu znowu wprowadziło lekki zamęt. Tata na 3 dni wybył nad morze, Fi uczepił się matki swej jak przysłowiowy rzep, dodatkowo wchodząc na nowe barykady, na których wystawił działa o więszym niż do tej pory kalibrze. Cóż, młodość nie może być cały czas radosna, kiedy złość potrafi wykwitać na całego. Dobrze że chociaż lato na koniec wykwitło, przyjemniej można było otworzyć balkon i pozażywać choćby namiastkę pięknej aury za oknem.

Brak podobnych postów.

Brak podobnych postów.