Podobne posty:

1. z dziadkami w Tyńcu
2. Maszynista na Żabińcu
3. ćwiczenia z siedzenia

Filip lubi jeździć w foteliku rowerowym, ale nie lubi spadania z krawężników, bo opony są naprawdę cienkie. Justyna, chcąc zracjonalizować sytuację nieoczekiwanych spadków, wytłumaczyła Filipowi, że niektóre krawężniki są zbyt wysokie, a jeśli komuś to przeszkadza, to może napisać do prezydenta miasta, by ten się sprawą zajął. Niedługo potem były wybory prezydenckie, więc Filip w uniesieniu obywatelskim uznał, że oznacza to, iż wkrótce znikną nieprzystosowane krawężniki. Na tyle był tym faktem podekscytowany, że wrzucił aż 3 karty do urny.

Co do urny i tematów okołotanatycznych jeszcze – dzięki wyborom u małego Fi przekategoryzowało się słowo prezydent.
Wcześniej jeśli słyszał cokolwiek o prezydencie, śpiewnie lecz ze smutkiem wołał Wielu wielu nie ma ludzi, teraz wyłapując z eteru prezydenta ma nadzieję na nowe krawężniki. Bardzo pozytywne przewartościowanie przy okazji urny.

Podobne posty:

1. Nowe rysy
2. moher i zebiska

Podobne posty:

1. Czy będą nowe krawężniki?
2. Listopad u dziadków
3. Po rozłące

Podobne posty:

1. ćwiczenia z siedzenia
2. kwiecień rozpieszcza
3. niedzielna inauguracja

Brak podobnych postów.

Jednak w tym przypadku dzień wystarczył, by się dziecko przekonało. Lustereczko, parę zdjęć, fakt, że tata w nich pół godziny chodził oraz komplementy, że tak dobrze w nich wygląda, że pewnie się Amelii spodoba.

Podobne posty:

1. z rowerem w parku czyli love’n'hate
2. parę z kąpieli

Niemniej okazało się, że koncert nie jest jedyną rozrywką na tej planecie. A bańki owszem. Przechadzanie się w lasku rozpalonych grilli również. Do dzisiaj nie wiem, czy więcej tam było grilli czy troglodytów.

Brak podobnych postów.

Szczególnym przypadkiem było, gdy robiłem zdjęcie Robertowi w oknie na Mikołowskiej. Filip zbulwersowany, że to nie jemu robię, wlazł na krzesło i – zasłaniając ciałem Roberta – przypozował.

Podobne posty:

1. obce z netu
2. podwierzchowność
3. stokrotki

Choć Filip początkowo był panikarką i podczas pierwszej podróży z mamą trochę skomlał, to za jej przyczyną, lecz taty, który w złym momencie powiedział do Filipa ‘nie ruszaj się’. Moment ten miał miejsce, gdy pasażer usadzony w foteliku podrygiwał i podskakiwał w ekscytacji, podczas gdy rower stał oddalony od taty o pół metra. Rower stracił balans i niemalże by się zupełnie przewrócił, gdyby nie refleks ojca. Mimo iż powrót do domu był bez narzekań ze strony tylniego siedzenia, to z kolejnej wycieczki – już z mamą – Filip wrócił i oznajmił mi, że jest panikarką. Nawet naśladował dźwięki niepokoju, którymi raczył małżonkę.

Niemniej to już historia, śmigamy bezproblemowo i z radością. Syn umila czas śpiewami i tysiącem pytań różnorakich, a ja staram się omijać dziury i krawężniki, bo cienkie koło powoduje wstrząsy. Choć i do tych przywykł i już nie muszę ostrzegać, że oto zbliżamy się do krawężnika.

Dzisiaj – w największym upale – wracaliśmy z Parku Jordana i było parę minut zaledwie po południu, gdy podejrzana cisza zaległa za mymi plecami. Na pytania Fi przestał odpowiadać, więc zatrzymałem się by skontrolować stan dziecka. No i okazało się,  że myliliśmy się w swoich prognozach co do możliwości młodego, sądząć iż nie ma szans, by ten usnął na fotelu. Stało się. Głowa mu zwisła, ciało zwiotczało i nie było szans go dobudzić.

Na pierwszym zdjęciu momenty testowania fotelika, gdy tylko ten został zainstalowany, na drugim rzeczona chwila relaksu.

Podobne posty:

1. z rowerem w parku czyli love’n'hate

Podobne posty:

1. Sam na wakacje pociągiem
2. ćwiczenia z siedzenia
3. Listopad u dziadków

filip bez filtra

Podobne posty:

1. tak wyglądam na balkon gdy się przebudzę po południu
2. puchak
3. urodziny. pierwsze

pośród wszystkich niesamowitości naszego dziecka, szczególnie cieszy to, że jest niesłychanie otwarty. do tego stopnia, że mijanym ludziom mówi serdeczne “dzień dobry” obdarzając szczerym uśmiechem. docenia obecność innych osób poza rodzicami, faza silnego związania z mamą już za nami. liczą się dziadkowie, którym czule wyznaje uczucia, ciocia Ewa (zawsze była w hierarchii bardzo wysoko ze względu –  jak mi się wydaje – na podobieństwo do mnie, oraz posiadanie kota)  nasi bliżsi i dalsi znajomi. wypowiada się bardzo składnie, już od dłuższego czasu używając zdań wielokrotnie złożonych. ostatniej soboty zdarzyła się filipowi niespecjalnie przyjemna niespodzianka, mianowicie z wielkim apetytem wbił zęby w kawałek pizzy, który okazał się być obficie posypany papryczką jalapeno! po okrzykach wołających o pomoc, popijaniu wodą,  zajadaniu, popijaniu, myciu zębów, stanowczo stwierdził: czas na spanie. mamy w zwyczaju modlić się z filipem przed snem, dziękując za cuda dnia codziennego. Ja dziękuję więc: “za mojego mądrego i dzielnego syna..”, na co syn dopowiada: ” ..który to syn zjadł papryczki i parzyły go zęby i popijał wodą”.

Brak podobnych postów.

Podobne posty:

1. tato zrób mi zdjęcie, zrób mi zdjęcie
2. obce z netu
3. poświąteczny update no.1

Zatem by choć trochę zrealizować jego fantazje, tym razem nie pojechaliśmy na dworzec, tylko pod AGH, gdzie od roku stoi parowóz z 1943. Myślałem, że na jego widok Filip będzie piał z radości. Tymczasem okazało się, że przyjęcie było dość chłodne. Gdy się zbliżaliśmy, Fi nawet powiedział mi, że nie chce do lokomotywy. Jednak lody szybko pękły, a powstały jako wynik obaw młodzieńca, czy aby zbliżać się do takiego kolosa jest bezpiecznie. Ewidentnie sądził, że nie jest (słusznie, na peronie zawsze dostaje odpowiednie instrukcje). W pewnym momencie doszło do wymiany zdań:

- Boję się lokomotywy.

- Tu jest bezpiecznie, zobacz, ja się nie boję.

- Taaaak. Na obrazku to tylko jest.

Wszystko za sprawą hipopotama, który w filipowym świecie jest uosobieniem zła wszelkiego, a raczej sił, których należy się bać. Gdy tylko widzi go, kuli się i mówi, że się boi. Wtedy ja mu zwykle mówię, że nie ma się czego bać, bo ten hipo to tylko na obrazku. No więc skoro niestraszne na obrazku, to dawać tę lokomotywę na obrazek. Skojarzenie nie pozwoliło mi się nie zaśmiać – to był ten element wzajemnej rozrywki – chłopak co moment zaskakuje czymś świeżym.

Tak jak chwilę przed wyjściem:

- Chcę jechać na tramwaju.. hm…kmm

- Napewno NA?

- Tak, na dachu!

albo  z innej bajki:

- Pojechałem do bankomatu. Wypłacić kartą.

- Jaką kartą Filipku?

- Kartonową. Powiedziałem ci  przed chwilą przecież.

Podobne posty:

1. Pan Filary

Podobne posty:

1. do przedszkola

Mało tego że śpi, do tego jeszcze po przebudzeniu lubi leżeć na łóżku i rozmawiać. Nawet pomimo kataru.

Brak podobnych postów.

Niedługo przed wyjściem postanowiłem umyć parę rzeczonych ścian, które wyglądały na najbardziej uwalone krystalicznym, krakowskim powietrzem podgrzanym przez kaloryfer i po ruchu konwekcyjnym osadzonym w narożniku. Po momencie z mydłem i gąbką w ręku zaułek ukazał swoje prawdziwe sadzowe oblicze, umożliwiając mi w trzy sekundy uczynienie grafiki węglem. Ze ściany rzecz jasna. Filip, świadomy, że malowanie ma się rozpocząć wkrótce, zobaczył efekt mojej pracy, na co zareagował tak, jak nagranie przy zdjęciu prezentuje.

(nagranie – niestety – z replaya; ewentualnie zniekształcenia dźwięku spowodowane nieustającym podskakiwaniem Filipa)

Najgorzej, że Filip w sytuacjach, gdy robię coś nowego mówi mi wuju :) I gdy pytam, gdzie ten wuj jest, bez skrępowania pokazuje na mnie palcem.

Podobne posty:

1. u Jula dobrze się hula
2. idzie wiosna. idzie nowe.

Niemniej zdecydowanie największą sobotnią atrakcją okazało się gonienie i straszenie gołębi na Placu Nowym. Mały pogromca gołębi biegał za nimi dobre 20 minut, więc miast obcować ze sztuką, obcował ze sztukami. Wołał ‘gołębciu‘ i ruszał czym prędzej w pogoń próbując łapać biedne biegające co tchu ptaki, które raczej do dojadania okruchów z zapiekanek przyzwyczajone miały wielką niechęć ucieczki na dach, co jednak w sumie czyniły. Filip też próbował na dach okrąglaka wskakiwać, jednak po trzech podskokach odpuścił. Dachowi, nie ptakom.

Później już zgodnie z planem – Cafe 7 gdzie Fi poszalał z Amelią i świeże, remontowane jeszcze mieszkanko na Paulińskiej państwa B i P, gdzie wszyscy osiwieli dzięki firmie Ytong.

Brak podobnych postów.

Dzisiaj poczułem, że jego reakcje są bardzo dojrzałe. ‘Dojrzałe’. Że jego świat składa się już z masy oczywistości, których raz że jest świadomy, a dwa, że potrafi zakomunikować i bronić. Choćby dzisiaj, gdy zbyt szybko zaproponowałem kolejny kęs, ten spojrzał na mnie jak na uczniaka i z pełnymi ustami odpowiedział

mam pełną buzię przecież tatuśku

Na zdjęciach Filip się śmieje. Wystarczy go poprosić, by zaśmiał się jak do sera. Bowiem gdy tylko Fi dostaje żółty ser, tak właśnie się śmieje. Poza tym od kilku dni codziennie zdarza się, że mówi raz do mnie, raz do Justyny ‘zrób mi zdjęcie tatuśku‘ albo ‘zrób mi zdjęcie mamko‘ (ewentualnie, jak dzisiaj, ‘mamuśko‘).

Podobne posty:

1. tato zrób mi zdjęcie, zrób mi zdjęcie
2. dozwolone niedozwolone

gdyby nie fakt, że sprawa roweru wpisuje się w pewien szerszy nurt, który ostatnio przybiera na sile. nurt buntu. burt nuntu.
rowerek został zakupiony, lecz po 15 minutach na nim, Fi uznał, że zbyt gładko jakoś poszło (mimo, iż od początku mówił, że rowerka nie chce, co potwierdzał również jego obojętny stosunek do tychże akurat pojazdów, czy nawet niechęć do siadania nań). uznał, że chce przewracać rower. mama się nie zgodziła. więc 20 minut płaczu, podczas których prób było nieskończenie wiele. zatem jazda do domu.  gdy tylko pojazd opuścił windę, Fi uznał, że nadaje się on co najwyżej do zepchnięcia ze schodów. a jeśli mama nie pozwoli, to do zepchnięcia ze schodów z krzykiem ‘nie chcę rowerka‘. potem już były szlochy i rzuty, a na końcu, już przy drzwiach domu krzyk desperacji ‘sprzedaj go!‘. o wprowadzeniu trzech kółek do domu mowy nie było, został na korytarzu, a Fi za drzwiami jeszcze przez 10 minut łzy ronił i złością tryskał.

niemniej już dzień później złość ogarniała go, gdy tylko przychodziła myśl, że rower jest za drzwiami, a nie … w domu. ‘to mój rowerek jest‘ i nie ma mowy, by był daleko lub w czyimś władaniu. i tak parę dni.

dzisiaj już spokój. rowerek stał się kolejnym z przedmiotów użytkowych, które czasami używać warto, a czasami nie. wielkie ufff…

Podobne posty:

1. Czy będą nowe krawężniki?
2. Pan Filary

Brak podobnych postów.

Tam pociągi będą, tak, jechały, długie i głośne…

I czekaliśmy godzinę, by – w sumie – przez parę sekund zaledwie zobaczyć sześć pędzących składów, z czego tylko dwa miały lokomotywę z prawdziwego zdarzenia. Dla Fi jednak zetknięcie się z jadącymi pociągami w realu jest na tyle ekscytujące, że nie ma aż tak wielkiego znaczenia, czy mają lokomotywę czy nie. Dzisiaj, gdy tylko zaproponowałem, że pójdziemy na Żabiniec, Filip włączył:

Tak, będziemy łapać żaby!

Najwidoczniej nie do końca pojął, że nasz przeuroczy zakątek zlokalizowany jest właśnie na Żabińcu. Niemniej, gdy tylko wyjaśniłem, że tam właśnie parę dni temu wyczekiwaliśmy pociągów, Filip zaczął wywód, wywracając oczami:

Tak, będę maszynistą pociągu. Będzie ciagnął wagony. Długiego i głośnego [podskakując]. Jak robi?!
I będę machał. I jechał do Warszawy.

[Tydzień temu na dworcu faktycznie pomachał mu maszynista ze okna swojej maszyny].

Pasja kolejowa nie odpuszcza. I choć nie ma już tyle płaczu o pociągi na Youtubie, nie ma gwałcenia rodziców poprzez chwytanie za dłoń i mówienie ‘o tym małym paluszkiem wpisz pociąg‘, to nadal jest to motyw przewodni. Włącznie z tym, że – jak małżonka doniosła – w piaskownicy nawet Fi wypytywał szkraby o ich pasje, dumnie mówiąc o swoich pociągach.

Podobne posty:

1. Po rozłące

Pan ze zdjęcia nie jest ani tatą, ani mamą (jeszcze), tylko jednym z ulubionych wujów, zdjęcie natomiast pochodzi z gnojowiska z okolic Krakowa. Samochody ułożone w patriotyczny wzór to nie zabawki 9 miesięcznego podówczas Fi, tylko środki komunikacji ekipy muzyczno-zdjęciowej, bowiem w tejże samej scenerii wykonana została okładka do tej płyty.

Podobne posty:

1. tato zrób mi zdjęcie, zrób mi zdjęcie
2. podwierzchowność
3. Listopad u dziadków

Filip Zuzy nie widział od prawie roku, czyli swobodnie można powiedzieć, że pół życia. I choć oglądaniu fotek Zuzy na ekranie zwykle towarzyszyła ekscytacja, tak spotkanie wypadło blado. Co jest w porządku, mimo mojego chwilowego rozczarowania – jeszcze za wcześnie na babeczki, zwłaszcza młodsze. W tym przypadku to nawet nie o płeć poszło, ale o wiek i powiązane z nim aktywowane funkcje. W końcu dzień wcześniej za towarzysza miał półtora roku starszego Julka, od którego szło się uczyć życia niczym od grubego pandita. Ignorancja Filipa zapewne potrwałaby dłużej, gdyby nie incydent, w którym Zuza biodrem odpychając młodego, dostała się na pierwszą pozycję przy książeczce.

Nie zlikwidowało to dystansu, niemniej trochę przełamało lody – Pepe zobaczył Zuzę jako konkurenta (co niechybnie dodało jej estymy), a nie pół głowy niższą młodszą istotę. Niemniej zdecydowanie największą furorę zrobiły zwierzęta, a konkretnie koty, za którymi Filip biegał, łaził, czołgał się, gadał do nich pokazując zabawki, zadawał im trudne pytania, etc.. Pies spalił się na starcie dając buzi, poza tym był od początku zdyskwalifikowany jako istota zbyt duża i za bardzo ruchliwa w sposób nieznany małemu. Poza tym do psów to Filip zwykle podchodzi z rezerwą, czyli podobają mu się i mówi o nich niemało, jednak ze zbliżaniem się do nich jest słabo.

‘Ten straszliwy wuj’ – jak nazywał Filip Minimala jeszcze w lutym, gdy ten gościł w Krakowie, stał się po prostu dobrym wujem, a ciocia Monika została na nowo poznana, bo tej junior nie widział tak długo, jak i Zuzy.

Podobne posty:

1. Serock
2. sobotnie chałupki na kazimierzu
3. parkowe odwilże

Myśląc, że Pepe może zainteresuje się najbardziej Oleńką, siostrą Julka, w momencie spotkania zaledwie 18dniową, grubo się przeliczyliśmy. Jak się miało już wkrótce okazać, syn ma zdecydowane preferencje co do towarzyszy zabaw.

Podobne posty:

1. pierwsze 3 metry czyli yes we can

Podobne posty:

1. Sam na wakacje pociągiem
2. z dziadkami w Tyńcu
3. cisza na morzu wicher dmie

Podobne posty:

1. sobotnie chałupki na kazimierzu
2. sprzed kryzysu, po kryzysie
3. FF czyli Filipowe Fanaberie

Po mnie akurat to dość spływa, jednak z żalem czasem przychodzi mi patrzeć na Justynę, na której uwiesza się Fi czy to obejmując z całych sił, czy robiąc jej kołtuna, jeżdząc ręką po plecach etc… Po mnie spływa, bo mnie mało dotyczy. Co prawda grzebie mi po plecach szukając pieprzyków, zdarzy się, że chlaśnie mnie w twarz ręką, jednak są to akcje albo mało dolegliwe, albo sporadyczne.

Radość czuję, gdy widzę zasoby energetyczne tego dziecka i jak nakręcone być potrafi i z sentymentem pewnym na to patrzę, by nie powiedzieć, że z zazdrością.

Podobne posty:

1. pewnej drogi początki

Filip powoli rezygnuje z dziennej drzemki, czemu staramy się zapobiegać z wszystkich sił. Niemniej – póki co – on wygrywa, mając ich jakby więcej. Są dni, kiedy na nogach bywa po 14 godzin, choć częściej zdarza się, że mimo buntu wobec południowego snu, odpada późnym popołudniem. Tym razem znalazł niezłe towarzystwo.

Podobne posty:

1. drzemki
2. 14 dni i blizna po matce

Zabawy, gdy rodzice stają się postaciami zwierzęcymi są ostatnio na topie. Podział ról nie do końca jest jasny, bo mama też staje się kotkiem, a nawet samym georgem, natomiast w jednej scenie ten sam aktor może w pełni wyczerpywać pełen repertuar ról. Tylko Fi, bądź co bądź na większym trzęsawisku tożsamościowym, wyraźnie broni swojego – jakże świeżo wykumanego – jestestwa, bowiem na wszelkie insynuacje, że oto mógłby być jakimkolwiek zwierzątkiem czy inną postacią, twardo odpowiada ‘nie, jestem Filip‘.

Drugim, a raczej chyba jednak pierwszym wątkiem zabawowym, który dość mocno zaprząta głowę malca, są wierszyki. Ostatnimi dniami nawet zaczął już odtwarzać melodie towarzyszące niektórym. Okazuje się, że pamięć ma dobrą, a ulubione dotyczą – rzecz jasna – pociągów. Zatem z rana można go usłyszeć próbującego śpiewać Rodowicz czy Rynkowskiego, choć i tak ulubiony jest Tuwim. Gdy chce usłyszeć “Lokomotywę” czytaną na jutiubie przez Fronczewskiego, to udaje mu się zmodulować głos tak adekwatnie, że wiadomo czego młody chce.

Co do pamięci, to rekordowo szybko chwycił “Pana Hilarego”, z którego cała frajda jest, gdy zmusi tatę do nałożenia okularów i zaproszenia do narracji. Ten wówczas traktuje zdania jako instrukcje, z pietyzmem zaglądając na i pod kanapę, zaglądając w swoje obuwie, otwierając z impetem szafę, a w chwilach odpowiednich cytując samego pana Hilarego.

Podobne posty:

1. niecodzienne przyspieszenia

I tak na moje Filip, to jest niedozwolone!, gdy ten w najlepsze otwierał szafę i zaczynał w niej grzebać, młody zaczął odpowiadać DOZWOLONE!. Początkowo poważnie, z uporem, który był jednak druzgotany przez mój upór, że Fi zmienił tryb i dozwolone mówi  bądź z przekąsem, bądź z uśmiechem.

Nastał okres, kiedy dziecko zaczyna intensywnie mówić i sprawiać wrażenie na przemian małej dzidzi oraz chłopca. Zabawne, że on sam niejako świadomie przybiera obie role – raz gramoląc się na ręce i wołając mała dzidzia kręci główką albo mała dzidzia płacze (udając płacz), a raz strofując rodziców czy to za błędne nazwanie przedmiotów czy choćby za plamę na spodniach (dzisiaj mi się dostało).

Tak też zmiennie się jawi, z dnia na dzień, z chwili na chwilę.

Podobne posty:

1. motor i oszczerstwa
2. toga toga

Mimo iż już ponad tydzień minął od skończonej kuracji antybiotykowej, młokosowi znowu woda z nosa leci. Niemniej na wzmiankę o chorobie reaguje:

Nie mam już katarku. Wyzdrowiałem. Mogę iść na… pociąg!

Zastanawiam się tylko, skąd tragarzy wytrzaśnie.

Podobne posty:

1. przedświąteczne mikołaje

Np sprawia sobie kapelusz jak na zdjęciu poniżej, krok spodni ma na podłodze i w ten sposób przemieszcza się po mieszkaniu opowiadając rozmaitości. Priceless.

Podobne posty:

1. 13 niedziela
2. powstaniec

Otóż nie bylejaka, a na dodatek trafiło w operatora i narratora tak, że najbardziej dramatyczne, ale i zabawne momenty utrwaliły się tylko w pamięci. Na przykład widok na poły rozebranego Filipa, który zadziwiony stoi przed wysięgnikiem maszyny GE do zdjęć Roentgena, za którym stoi tata i mówi, że ten jasny strumień światła to też aparat fotograficzny, tyle że większy. Sciągnięte ramiona, zdziwione oczy i nabrane powietrze w płuca. Klik i jest. Czysto. Kolejnego zapalenia płuc brak. Wyszło jednak zapalenie nosa i gardła. Dzień później okazało się, że jeszcze zapalenie oskrzeli. Aha, doszło do tego zapalenie spojówek, jak u małego kotka żyjącego na śmietniku. Smutny widok. Nie tylko widok, bowiem zgroza nas zaczęła zdejmować z tymi chorobami.

Skąd to, dlaczego i jak to w ogóle znowu tak. Czy to odporność bylejaka, czy rodzicielskie błędy, a może klub malucha aka przedszkole i całe dobrodziejstwo dostarczane przez inne niewinne dzieciątka? W grudniu zdążył tam być 4 razy, zanim go płucne licho trafiło, teraz był 2 i oskrzela. Może profilaktycznie miast do pieca na x zdrowasiek Panie raczą młodzież świeżym, bo wymrożonym do cna, balkonowym powietrzem? Jak sytuacja jest słaba, to się człowieka czarny humor wiesza, niniejszym przepraszam Panie Przedszkolanki. W końcu przy ostatnim przechwycie Filipa, ten absolutnie nie chciał do domu, tylko mówił do przedszkola idziemy!, co oznacza, że naprawdę mu się podobało, a do tego było tak społecznie i edukacyjnie.

Drugi obraz – Filip na mych kolanach dotykany trzema rozgrzanymi końcówkami stetoskopów, obsługiwanych przez 3 młode Lekarki Praktykantki. Gdyby nie one, Filip wariowałby z nudów, które są nieodzowne, gdy tylko Wspaniały Pan Doktor rozpoczyna mini-wykład na temat etiologii, przebiegu, leków i dobrych praktyk. Zatem on air wszystkie te interesujące cuda, a na kolanach wniebowzięty Fi, który co chwilę niemalże wyrywa koszulkę ze spodni i mówi zachęcająco teraz puk puk Filipka. Jako że byłem en face do kwiatu polskiej, choć w przyszłości pewnie skandynawskiej czy brytyjskiej medycyny, to do tej pory się zastanawiam, czy to Pepe czy one właśnie miały większą frajdę. Wyglądały zupełnie, jakby się do maszyny z dobrą muzyką wpięły.

Trzeci – do przybitego do łóżka ojca przyjeżdża pseudopogotowie, przywozi Panią Doktor, która praktykantką mogła być w trakcie wojny (nie bałkańskiej bynajmniej). Pani Doktor osłuchuje tatę (Filip już podnosi koszulkę), wyciąga latarkę do gardła (Filip otwiera paszczę jak nigdy, podnosząc brodę i wydając dłuuugie aaaaaaa) i łapie haczyk rzucony przez Pepe. Bez patyka zagląda do buzi, z latareczką, Fi triumfuje, idzie do kierowcy karetki, wyciąga rękę i mówi graba wujku.

Zdjęcia zatem z innej beczki, z przyjaciółmi (tak, takimi z profilami na FB), z przymusowego nielepienia bałwana, z buntu i zabaw, bo po dziecku nie idzie poznać, że cokolwiek mu dolega oprócz dorastania.

Podobne posty:

1. sprzed kryzysu, po kryzysie
2. stokrotki
3. urodziny. pierwsze

Brak podobnych postów.

Brak podobnych postów.

A skoro o wiośnie, to i o przeszłej wiośnie. Na dodatek tak się składa, że z pierwszego kwietnia właśnie zdjęcie robi za tapetę w telefonie. Pies z tapetą. Zdjęcie bowiem lubię bardzo, bo od ponad 9 miesięcy nie traci na aktualności, mimo iż Fi wydoroślał troszeczkę. Niemniej absolutnie nie zatracił tak dobrze tutaj widocznego rysu gałgana, nicponia i basałyka, który wróży, że w mniej lub bardziej odległej przyszłości będzie człowiekiem z poczuciem humoru.

Lubię to zdjęcie za to, że widzę w nim więcej niż tylko li powierzchowność filipową. Jawi mi się przez nie coś więcej, pewna natura, z którą obcowanie sprawia mi niesamowicie dużo przyjemności i satysfakcji.

Podobne posty:

1. tato zrób mi zdjęcie, zrób mi zdjęcie
2. Bielicka skate fashion fusion
3. 13 niedziela

Mimo iż z powodu mrozu bałwana się nie dało, a spacer trwał pół godziny, to odbył się w towarzystwie uwielbianej Amelki i jej mamy Magdy, co przy całej wyjściu w cudowną krainę śniegu było niczym wisienka na torcie. Fi był wniebowzięty. Mimo iż ręce zgrabiały a twarz skraśniała, ten wygłaszał jak mantrę do domu nie!.

Musiało być faktycznie nie lada przeżycie, zobaczyć plac zabaw pokryty śniegiem. Lecz miast kontemplować przemijanie, kontekstualność i w ogóle odmienność zaistniałej sytuacji, Fi odgrzebał grabki i jak gdyby nigdy nic zaczął kopać nimi dołki. Tym sposobem zbudował magiczny pomost między tym co obce i nieznane oraz tym, co oswojone i lubiane.

Podobne posty:

1. urodziny. pierwsze

Jako skutek decyzji w samą wigilię, tym razem rodzina przyjechała do nas. Jak to zwykle bywa, gdy Fi jest przez parę dni w poszerzonym gronie, nastąpił kolejny mały kroczek rozwojowy Filipa. Możliwość nieustannej interakcji robi mu wspaniale. Na tyle, że swobodnie odłącza się od ludzi, by samemu bawić się w to i tamto. By łazić po domu w trochę innej niż zwykle manierze i komentować również trochę więcej niż zwykle. Niesamowite stają się te jego narracje. W jednej z sytuacji, która – paradoksalnie – spowodowała największe i najbardziej tłumione salwy śmiechu, gdy Fi stał w kącie za uderzenie babci pociągiem zamiast płakać i wołać mamuniu albo koniec kary, zaczął opowiadać co się wydarzyło. Jeszcze nie pełnymi zdaniami, ale w moich uszach, dość słabo oswojonych z tym, że Filip mówi, równoważniki owe brzmiały jak pierwszego rzędu proza.

skończyła się bajka
uderzyłeś babcię
pociągiem
w twarz
nie wolno
do kąta
koniec kary

Faktycznie, ostatnio Fi z jednej strony testuje naszą konsekwencję, a z drugiej uczy się wyrażać emocje, co niejednokrotnie manifestuje się jako bicie mamy lub taty, z finałem jako kara w postaci stania w kącie.

Niemniej nie o biciu miało być. Trochę o świętach, trochę o energii, której – jak to dziecięciu płci męskiej – Filipowi nie brakuje tak, że w wigilię szedł spać przed jedenastą wieczorem, a dzisiaj do późnego popołudnia odpuszczał sobie sen.

Święta zaczęły się w wigilijny poranek, kiedy okazało się, że Fi ma jednak nadal katar, co uniemożliwia ruchy. Zatem szybko udałem się po choinkę na Kleparz, wziąłem ostatnią która była i wpadłem do domu w okolicach południa, akurat w momencie, gdy Filip oglądał Święta u Pepy, gdzie tata tachał na plecach wielką przechoinkę. Zatem przywitały mnie okrzyki choinka to jest. Można mówić o pewnej analogii, bo dostarczenie do domu ponad 2m drzewka nie należało do najłatwiejszych. Fi niezmiernie był podekscytowany. Tak jak Mikołajem, którego później miał nie zobaczyć, bowiem dane mu było usłyszeć tylko dzwonek do drzwi, otwieranie ich, zamieszanie i wyjście. Po rozpakowaniu pierwszego prezentu absolutnie nie chciał kolejnych, choć hitem wieczoru miał się stać właśnie Thomas ze czrejn. Choinka była po to, by ją bić, zdejmować z niej orzechy oraz ozdoby, świeczki by je zdmuchiwać, lampy by je wyłączać, stół by na nim stawać i podskakiwać, opłatek by wołać o niego opłatek czy łachak i nie chcieć przestać go pochłaniać.

Można spokojnie powiedzieć, że Święta były okresem totalnego odchylenia od normy, co młodzieniec potrafił na każdym kroku skrzętnie wykorzystać.

Podobne posty:

1. Sam na wakacje pociągiem
2. Maszynista na Żabińcu

Do tej pory zastanawiam się, czy gest ten miał oznaczać, że oto Fi zawłaszcza paczuchę, w której – jak wierzył – był pociąg dla niego, czy też najzwyczajniej – jak na późną godzinę przystało – postanowił ulżyć trochę grzbietowi.

Podobne posty:

1. poświąteczny update no.1